بچه‌ها جدا بشوند ، بچه‌ها را ببرند در پرورشگاهها بزرگ كنند ؛ مادرها هم على حده بروند يك كارهايى كه آنها دلشان مىخواهد بكنند و بچه در پرورشگاه وقتى كه بزرگ بشود ، يك بچه‌اى كه در دامن مادر بزرگ بشود نيست ؛ عقده پيدا مىكند . وقتى بچه در پرورشگاه و بدون مادر با اجنبى بخواهد سر و كار داشته باشد و محبت مادر از سر او كم بشود ، اين بچه عقده پيدا مىكند . بسيارى از اين مفسده‌هايى كه در جامعه واقع مىشود ، از اين بچه‌هايى هستند كه عقده دارند ؛ از اين انسانهايى هستند كه عقده دارند . مبدأ يك عقدهء بزرگ ، اين جدا كردن بچه از مادر است . محبت مادرى لازم دارد بچه . بنا بر اين ، اين شغل كه شغل انبيا است و انبيا هم آمدند براى اينكه انسان درست كنند ، اين شغل اول شما هست ؛ در اول تربيت بچه . معلمان در راستاى رسالت پيامبران و چون شما معلم هستيد ، از اين جهت يك شغل شريف ديگرى به شما محول شده . و به آن قدر كه اين شغل شريف است ، مسئوليت آن هم بزرگ است . شغل شما شغل انسان‌سازى است . معلم انسان درست مىكند ، همان شغل انبيا است . انبيا آمدند ، از اول هر نبىاى آمده است تا آخر ، فقط شغلش اين بوده كه انسان درست بكند ، تربيت كند انسانها را . شغل معلمى همان شغل انبيا است . پيغمبر اكرم معلم همهء بشر است ، و بعد از او حضرت امير - سلام اللَّه عليه - باز معلم همهء بشر است . آنها معلم همهء بشر هستند ، شما معلم يك عده از بشر . شغل همان شغل است ؛ يعنى شعبهء همان است ؛ كار ، يك كار است ؛ آنها در يك محيط وسيعتر ، و ما در يك محيط كوچكتر . بنا بر اين ، اين شغل شما [ نيز ] يك شغل بسيار شريفى است ؛ لكن مسئوليتش هم بسيار زياد است ؛ چنان كه مسئوليت انبيا بسيار زياد بود . انبيا به همان مقدار كه براى آدمسازى آمده بودند مسئوليتشان زياد بود . منتها آنها مسئوليتشان را به انجام رساندند ، كارهايى كه به آنها محول بود به انجام رساندند . شما شغلتان بسيار شريف است و همان شغل انبيا است ؛ مسئوليتتان هم همان مسئوليت است .